ROMAŃCZUKOWIE W SIECI

taekwondo

moja malta

                                   W naszym życiu wyjątkowego znaczenia nabierają spotkania z rodakami.

Przyjechałem tu 20 lat temu i znalazłem się w grupie 15 projektantów i 160 robotników ze Stoczni Gdańskiej, którzy pomagali w budowie statków dla byłego ZSRR. Lata mijały. Z czasem zostałem jedynym polskim stoczniowcem mieszkającym tu z rodziną.

I wtedy zacząłem szukać innych osiadłych na Malcie rodaków. Byli to przeważnie lekarze, ci, którzy nie wyjechali tam, gdzie za pracę w szpitalu płaci się więcej. Albo osoby z małżeństw polsko-maltańskich, niektóre poznały się przez Internet! Chwile dla nas wszystkich szczególne to przyjazdy osobistości z Polski. Ze wzruszeniem wspominam pierwszą wizytę Jana Pawła II. Pamiętam, jak rozpromieniła się smutna twarz Ojca Świętego na widok polskich flag i powitanie, jakie zgotowała mu liczna wtedy jeszcze grupa polskich stoczniowców. Pamiętam też moje spalone od słońca plecy – malowałem na dachu 15-metrowy transparent z polskim napisem, zawisł nad ulicą, którą przejeżdżał Papież.

Najczęstsze spotkania z Polakami odbywają się poprzez kościoł. Maltański ksiądz De Bono odprawiał dla nas nabożeństwa. Święciliśmy u niego potrawy na Wielkanoc, bo takiej tradycji na Malcie nie ma. Niezwykłym przeżyciem było powitanie w porcie w Valetcie ośmiu polskich księży żeglarzy, którzy nie poddając się sztormom, przypłynęli w 2004 roku na ogólnoświatowy zjazd księży. Wywiad z kapitanem jachtu księdzem Andrzejem Jaskółą dla tutejszego radia i telewizji tłumaczył na język maltański nasz syn. Mszę świętą po polsku w Marsascali celebrowało pięciu księży. Modlitwy i śpiewy małej grupki Polaków przyciągnęły tłum Maltańczyków.

To była piękna chwila, podobnie jak odsłonięcie tablicy upamiętniającej polskich marynarzy i lotników, którzy oddali życie na Malcie podczas II wojny. W uroczystości brali udział marynarze ORP „Wodnik” i prezydent Malty Guido de Marco. 1 listopada każdego roku na polskich grobach na zadbanym cmentarzu poległych w Kalkarze zapalamy znicze, wspominając naszych najbliższych zmarłych daleko w Polsce.

Mam też momenty wielkich radości. Jak wtedy, gdy Zespół Pieśni i Tańca „Małopolska” z Dębicy zajął I miejsce w konkursie chórów europejskich. Na poczęstunku u jednej z polskich rodzin śpiewali specjalnie dla nas i z nami. W lutym ubiegłego roku kręcono tu dwa odcinki serialu „Kryminalni”. Byłem dumny, że moi synowie – Michał i Bartek – mogli pomagać ekipie. Ja też przydałem się jako tłumacz.

Mieszkamy na Malcie, ale w sercu zawsze jesteśmy Polakami.

Na Malcie, podczas realizacji zdjęć do filmu “Nie kłam kochanie” obecność rodziny Romańczuków, była (przynajmniej dla mnie) oczywiście obowiązkowa! Przypadkowa jednak wizyta Prezydenta Polski Lecha Wałęsy dla większości była zaskoczeniem. 

Halina, Bartek, Michał i Henryk Romańczukowie

Tym razem to ja mogłem wystąpić w roli tłumacza, a Bartek operatora steadicam’u

Jak na pierwszy raz...moim zdaniem nie jest źle!

Romańczuk Brothers